งานเลี้ยงฉลองตรุษจีนของป้าใหญ่ก็เริ่มถอนหายใจอีกครั้ง: “ลูกชายบ้านเรานั่นสิ,

ขึ้นปีสองแล้ว เล่นเกมอยู่แต่ในบ้าน พูดอะไรไปก็ยังเถียง”
ญาติห่างไกลยกแก้วเหล้ามาใกล้ ยิ้มแย้มพูดว่า:
“น้า ผมครอบครัวใหญ่ซื้อเมอร์เซเดสให้แล้วนะ คุณไม่ซื้อให้หลานชายล่ะ?
ไม่แปลกที่หลานชายเล่นเกม ก็เพราะไม่มีรถไปเที่ยวไง,
แนะนำให้รีบซื้อรถนะ ต้องเป็นของดี! แบบนี้เขาจะเลิกเล่นเกม
ออกไปเข้าสังคมได้ แล้วถ้าขับดีๆ ยังพาเมียกลับบ้านได้ด้วย”
ป้าใหญ่ชะงักไปสามวินาที สีหน้าจากคาดหวังกลายเป็นสงสัย,
แล้วกลายเป็นโกรธ: “ไอ้หนูเอ๊ย! บ้านเราไม่มีเงินซื้อเมอร์เซเดสหรอก!”
ญาติห่างไกลยักไหล่ เสริมคำคลาสสิกว่า: “น้า นี่คุณคงไม่เข้าใจเอง
เกมนี่แหละ คือความบันเทิงที่ต้นทุนต่ำที่สุดของเด็กยากจน
แน่นอนนะน้า ถ้าซื้อรถไม่ไหว ก็อย่าไปฝืน
ให้เขาเล่นเกมต่อไปก็ได้ อย่างน้อยก็ไม่ต้องเสียเงินเปล่าๆ คบแฟนก่อน คงไม่เป็นไร
ถ้าจบแล้วหางานไม่ได้ ก็พูดไปเถอะ ก็ในเกมเขาเป็นราชาแล้ว
ในชีวิตจริงเป็นปลากระป๋องก็ยังอร่อยอยู่”
ทุกคนในโต๊ะหัวเราะกันสนุกสนาน