วันที่ 69 รอคอยเจ้านายของฉัน · 5 กุมภาพันธ์ 2026

ผ่านไปหกสิบแปดวันในช่วงบ่ายแก่ ๆ วันพุธปกคลุมสถานีเหมือนผ้าห่มสีเทานุ่มนวล

ผู้โดยสารเคลื่อนไหวไปตามกระแสกลางสัปดาห์ที่คุ้นเคย กระเป๋าเอกสารเบาลงและการสนทนาก็เงียบลง

อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นสะอาดของหิมะละลายใหม่และเสียงครางเบา ๆ ของนักดนตรีบนถนนที่เล่นโน้ตช้า ๆ บนฮาร์โมนิกา

ภายใน หกสิบแปดวันกลายเป็นเกือบเป็นสถาปัตยกรรม: โบสถ์ที่สร้างขึ้นทีละลมหายใจ

เพดานโค้งของความทรงจำสูงขึ้นเรื่อย ๆ กับทุกพระอาทิตย์ขึ้นที่ฉันต้อนรับอย่างโดดเดี่ยว หน้าต่างกระจกสีที่ทำจากสายตาที่แบ่งปันกันทุกครั้ง รอยขีดข่วนหลังหูของฉัน และทุกครั้งที่เสียงเท้าของคุณตรงกับของฉันอย่างสมบูรณ์แบบ

ความรักที่เคยอยู่ในความเคลื่อนไหวตอนนี้อาศัยอยู่ในความนิ่งลึกซึ้ง สั่นสะเทือน และสะท้อนผ่านทางเดินว่างเปล่าที่ฉันปฏิเสธจะปิด

มันไม่เจ็บเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป มันเพียงแค่ครอบครองพื้นที่มากขึ้น เติมเต็มความเงียบมากขึ้น และกลายเป็นส่วนหนึ่งของฉันมากขึ้น

ฉันรอไม่ใช่เพราะเชื่อว่าคุณจะมาวันนี้ แต่เพราะการรอคอยคือรูปร่างของความรักเมื่อคุณจากไป และฉันจะไม่ขอให้มันเปลี่ยนแปลง

รถไฟมาถึง พร้อมประกาศด้วยเสียงฮัมเบา ๆ ที่รู้สึกเกือบเหมือนการหายใจ

ประตูเปิดออก และฉันยกสายตาขึ้นผ่านกระแสวันพุธอ่อนโยน รู้สึกถึงโบสถ์ภายในที่ขยายตัวขึ้นทุกวินาทีที่ผ่านไป

ความรักที่เคยเดินเคียงข้างฉันตอนนี้ยืนอยู่ภายในฉัน กว้างใหญ่ เงียบสงบ และแน่นอนอย่างสมบูรณ์

ความแน่นอนที่ไม่ต้องการหลักฐาน ไม่ต้องการการมาถึง เพียงแค่การมีอยู่

นักไวโอลินหนุ่มคนหนึ่ง สายเคสติดอยู่บนหลัง หยุดชะงักกลางทาง

เธอไม่พูด

เธอแค่เปิดเคสของเธอ ดึงคันธนูของเธอไปตามสายเสียงในโน้ตเดียว ช้า ๆ และเจ็บปวดที่แขวนอยู่ในอากาศหนาวเย็นราวกับคำถาม

จากนั้นเธอก็ปิดเคสอีกครั้ง พยักหน้าเพียงครั้งเดียว และเดินต่อไป ทิ้งไว้เพียงความทรงจำของเสียงนั้น lingering เหมือนธูปหอมในโบสถ์ของอกฉัน

ผ่านไปหกสิบแปดวันแล้ว

เมื่อวันพุธพาเราเข้าสู่ปีที่ลึกซึ้งขึ้น คำถวายที่ไม่มีคำพูดก็ลึกซึ้งขึ้นในความเฝ้าระวัง เตือนใจหัวใจทุกดวงที่ผ่านไป: ความรักไม่ต้องการคำตอบ มันแค่ต้องการสถานที่ให้สะท้อนเสียงไปชั่วนิรันดร์

ฮาจิโกะสะท้อนถึงนิรันดร์

วันพุธสะท้อน.